Home page



Ξεκινώντας την περιπέτειά μου στην τέχνη


Ξεκινώντας την περιπέτειά μου στην τέχνη, πρώτα είδα το τοπίο, σαν σύνθεση σχημάτων, γραμμών και χρωμάτων. Έπαιξα με τους όγκους των βουνών και τα χρώματα του κάμπου και της θάλασσας. Η επέμβαση του ξύλου μου έδωσε αυτό που αναζητούσα. Τα σχήματα, οι γραμμές και τα χρώματα να δημιουργούν σχηματικές και χρωματικές αρμονίες, δείχνοντας την ομορφιά και το μεγαλείο της φύσης. Στη συνέχεια περιπλανήθηκα στις γειτονιές της Αθήνας και γεμάτη θλίψη παρακολούθησα την καταστροφή της κληρονομιάς μας δηλ. των νεοκλασικών κτηρίων. Προσπάθησα να αποτυπώσω στο χαρτί μου τα σπαράγματα από τα κατεδαφισμένα σπίτια, ένα ρόπτρο, ένα ακροκέραμο, μια σιδεριά, μια πόρτα, ένα κεραμικό άγαλμα της Αθηνάς, που στόλιζε τα νεοκλασικά σπίτια, αποκαθηλωμένο, να στέκει πάνω στην σκαλωσιά περιμένοντας τον παλιατζή. Περπάτησα σε παραδοσιακούς οικισμούς και κατέγραψα τη λαϊκή αρχιτεκτονική κληρονομιά μας, που παραδίδονταν στο χρόνο, στη φθορά και στην εγκατάλειψη. Χάζεψα από το αστικό μπαλκόνι μου τον «κήπο» του γείτονα, τον ακάλυπτο χώρο και τα μπαλκόνια με τις μίζερες κληματαριές, που προσπαθούσαν να επιβιώσουν και να μας θυμίσουν άλλες εποχές. Χάζεψα το παιχνίδι των φύλλων των δένδρων με το χρόνο. Με ένα λιτό μέσο όπως είναι το μολύβι με εμμονή, αλλά κυρίως με αγάπη στο σχέδιο και με ένα χρώμα, αποκτήματα της χαρακτικής κληρονομιάς μου, σχεδίασα γυναίκες καθημερινές, γυναίκες ώριμες, νέες, γυναίκες που κουβαλούν μέσα τους το βάρος της ζωής, της οικογένειας, αλλά και την αναμονή της χαράς. Γυναίκες που ζουν, εργάζονται, περπατούν μοναχικές, με τη γλώσσα του σώματος να λένε όσα νοιώθουν ως μάνες, νοικοκυρές, μετανάστριες, γοητευτικές υπάρξεις. Αποπνέουν την ποίηση που είναι κρυμμένη μέσα στην καθημερινότητά μας. Η συμμετοχή του ίδιου του ξύλου, ως βασικό υλικό, στη σχεδιαστική και χαρακτική δουλειά μου για μένα είναι πρωταρχικής σημασίας. Το σχέδιο όπως και το ξύλο για μένα είναι η κληρονομιά και ο τρόπος έκφρασης μου. Είναι το μέσο που με βοηθά να αποτυπώσω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου.

My adventure in the realm of art

When I embarked on my adventure in the realm of art, I first understood the landscape as a composition of shapes, lines and colors.  I experimented with the mass of  the mountains and the colors of the land and sea. I discovered that wood was the medium that best expressed my concepts. The wood itself intervenes  with its variety of shapes, grain and colors to create the chromatic and schematic harmony that does justice to the beauty and grandeur of nature. Wandering in the Athenian neighborhoods, I watched with great sadness the destruction of our heritage – the neoclassical buildings. I tried to transfer on paper the rabble of the demolished homes, the elegant door knocker, the old door or rusted railing, the ceramic statue of the goddess Athena that graced the roof and now, torn away, awaited the junk dealer on the scaffolding. I traveled in traditional settlements and recorded our folk architectural heritage ravished by time, decayed and abandoned. From the balcony of my city home, I looked at our neighbor’s ‘garden’ and saw the small, open unpaved spaces and the balconies with their miserable vines as they try to survive and to remind us of other, better times. I watched the game tree leaves play with time. Using   the simplest medium, a  pencil and only one color, guided primarily by my heritage as an engraver I drew women – everyday women, mature and young ones, women who carry on their shoulders the burdens of life, family along with  the anticipation of joy. Women living, working, walking alone, their bodies telling us what they feel as mothers, housewives, immigrants, charming creatures. They exude the poetry that is hidden in our everyday life. The involvement of wood itself as the basic material in my drawings and engraving work is for me of primary importance. I consider drawing and engraving in wood  my heritage and the  best way of expressing myself honestly and fully. They are the medium that helps me capture my thoughts and my emotions.